Niet verwacht.

Je hoort vaak dat een vlucht winnen niet verwacht werd. Meestal heb ik er wel een gevoel bij dat het goed zit wanneer de duiven op het hok laten zien dat ze in vorm zijn, en zijn voor mij de meeste overwinningen dan ook niet echt onverwacht. Maar deze keer waren alle voortekenen beslist niet positief.

Allereerst was er een aanval van de beruchte one eye cold, die vorige week resulteerde in het thuislaten van ongeveer vijftien jongen. Dan was er de uitslag van vorige week, die ook al niet bepaald tot hosanna opriep. Alles bij elkaar hadden we besloten de jongen een paar dagen iets te geven om luchtweginfecties tegen te gaan. En als laatste was er het weerbericht: ook dat liep niet over van positiviteit voor het afgelopen weekend. Veel wind en regen, maar wel wind van achteren — en dan kun je meestal wel iets meer wagen.

Er stonden twee vluchten op het programma: Cambrai voor de nalijn en Melun voor de jonge duiven. De nalijn kon op zaterdag wel gelost worden en de snelste duiven van dit vluchtje maakten meer dan 2000 mpm. Van dit vluchtje maakten we gebruik om vijf jonge duiven opnieuw in te lassen na wat struikelpartijen op eerdere vluchten (één zelfs op de eerste Duffel). Ze wonnen uiteraard geen prijs, maar zijn wel zover dat ze volgende week weer met de gewone ploeg jonge duiven mee kunnen naar St. Soupplets.

Maar de jonge duiven in Melun zaten net wat te ver in Frankrijk om verantwoord te lossen en werden uitgesteld tot zondag. Met het voorspelde weerbeeld werd ook besloten om wat korter bij te komen naar Morlincourt. Op zondag kon daar om 8.50 uur gelost worden met een harde ZW-wind en nog steeds wat buitjes onderweg. Wij waren er allesbehalve gerust op dat dit een mooie uitslag zou opleveren.

We wisten dat in België de duiven vanuit Quievrain ruim boven de 2000 mpm maakten en waren dan ook ruimschoots op tijd aan het letten. Het bleek dat voor ons de 2000 mpm te hoog gegrepen was, maar ruim boven de 100 km per uur zag broer Ton een ploegje duiven overgaan. Bijna direct hierna vlogen er vier jongen in de rondte waarvan het landen niet echt vlot ging, maar gelukkig was er één snel genoeg om de concurrentie voor te blijven.

Met zo’n snelheid op de kortste afstand was het voor ons bij voorbaat een verloren strijd, dachten wij. Maar ook daarin kun je je vergissen.

De uitslag werd in de club tegen 502 duiven: 1-2-3-4-6-7-8-10-11-12-14-15 etc. 37 prijzen van de 61.

Maar dan kwam het mooiste: toen bleek dat we ook de hele afdeling op de knieën hadden. Hier was de uitslag tegen 10.296 duiven: 1e – 9e – 12e – 16e – 40e – 44e – 47e – 63e – 93e – 95e, dat waren er 10 één op honderd.

En net een berichtje van de voorzitter dat we ook de Grand Prix hebben gewonnen — volgens mij een auto (grapje).

Nog even dit: vorige week hadden we een ploegje jongen thuis zitten met oogprobleempjes en die hebben we nu weer, op één na, meegegeven. Het resultaat was: 13 mee, 35e – 135e – 152e in de club, 10 mis en 1 weg.

Er wordt al gauw geroepen dat het niets uitmaakt als ze oogproblemen hebben. Bij mij moet je hiermee niet meer aankomen.