Er zijn van die weken die je liever had overgeslagen, en de afgelopen week was er zo één. Het begon op de uitgestelde vlucht van zondag vanuit Bierges. Over de uitslag hadden we niets te klagen. Dat moet je ook niet doen als je tegen bijna drieduizend concurrenten begint met de 3e, 5e, 15e, 18e en 28e prijs – goed voor 5 keer 1 op 100.
De tegenvaller kwam echter op maandag, toen we de balans opmaakten en twee duiven misten. Natuurlijk is 2 van de 69 heel weinig, maar bij die twee zat wel het doffertje 26/155, die vanuit Cambrai nog de 1e prijs won tegen 3348 duiven.
Na Bierges volgde een flinke dip in de algehele conditie van de vliegploeg. Veel werd duidelijk toen de vermaledijde het snot (one eye cold) zijn intrede deed. Op de inkorfdag hebben we streng geselecteerd: we hebben 15 jongen thuisgehouden en een week rust voorgeschreven. Dit is natuurlijk niet ideaal om met veel vertrouwen ten strijde te trekken.
Onze ploeg oude duivinnen staat nog steeds op weduwschap. Ze zijn in het voorjaar niet verduisterd, maar het was toch de bedoeling om ermee te blijven spelen tot het niet meer verantwoord zou zijn. Dat moment is nu gekomen; komende week spelen we in ieder geval niet. Bij het inmanden van de oude duivinnen bleek dat de rui was begonnen. Van dit ploegje hebben we 5 duiven niet meer ingekorfd. Tegen beter weten in hebben we toch nog 17 duivinnen meegegeven op Quiévrain.
Zaterdag kwamen de voorspellingen uit: er waren veel buien op de vlieglijn, vooral in de ochtend. Daarom verbaasde het mij dat er zo weinig geduld was en de duiven al vroeg op de vleugel gingen. Het zal wel aan mij liggen, maar ik zag de noodzaak daar niet van in.
Allereerst wachtten we de duiven van Quiévrain op. Die kwamen nog best vlot, want de eerste vier geklokte duiven vielen binnen 45 seconden. Het enige nadeel was dat we beslist niet bij de vroegste duiven zaten. In de vereniging vlogen 663 duiven en daar winnen we de 17e, 20e, 21e en 27e prijs. In totaal pakken we 16 prijzen van de 17, en dat was het dan voor deze ploeg in 2026. Terugkijkend hebben we van dit ploegje duivinnen heel veel plezier gehad.
Daarna kwam de vlucht waar we de meeste schrik voor hadden: Pont St. Maxence, voor ons 314 kilometer. We hadden hiervoor 52 jongen in de mand. Tot aan deze vlucht was het jonge duivenseizoen echt super, met elke week vroege duiven. Deze keer gebeurde waar we al bang voor waren. Het was niet echt slecht, maar beslist niet te vergelijken met de zeven voorgaande vluchten. Onze eerste duif zat maar liefst 12 minuten achter de eerste vijf duiven in de kring (al waren dat ook de vijf snelste van de totale lossing). Dat is lang wachten. In de club tegen 575 duiven werd het de 4e, 8e, 14e, 22e en 25e prijs. Met 34 prijzen van de 52 is dat niet echt slecht, maar echt tevreden zijn we allerminst.
Op zondagmorgen hebben we ook hier de schade opgenomen. Er miste nog maar één soldaat. Dit is helaas wel de 26/210, de winnaar van de 1e prijs vanuit Duffel tegen 4811 duiven.
Daarom dus een week die we graag hadden overgeslagen.