🌧️ Een sombere week, maar toch niet verloren
Het was zo’n week waarin alles een beetje tegenzat. Koud, vochtig, grauw — precies het soort weer waar je als duivenmelker weinig plezier uit haalt. Toch hebben we de dagen nuttig besteed, al begon het allemaal met een bezoek aan onze veearts.
🩺 Bezoek aan Simon: nuchter, modern en vooral logisch
Via Florian Hendriks kwamen we bij Simon terecht, en dat bleek een schot in de roos. Een jonge kerel, niet vastgeroest in oude systemen, en vooral iemand die de tijd neemt om je écht te helpen.
Samen met vriend Rik zaten we er uiteindelijk anderhalf uur — en geen seconde voelde als verspilde tijd. Geen dooddoeners, geen “probeer dit maar eens”, maar gewoon duidelijke, nuchtere antwoorden waar je zelf mee verder kunt.
We moesten onze tweede ronde nog enten tegen pokken én de tweede keer paramixo-rota. Mijn vraag was of dat tegelijk kon, om wat tijd te besparen. Simon vond van niet: liever twee weken ertussen.
Ook het idee dat je na pokken enten beter niet kunt opleren, veegde hij van tafel. Er is nooit enig bewijs voor geleverd, en logisch is het al helemaal niet. Als je met dezelfde enting duiven boostert voor betere prestaties, waarom zou opleren dan ineens gevaarlijk zijn?
Kortom: vanaf nu gewoon opleren na het enten.
En zo werd een regenachtige dag toch nog nuttig besteed.
🕊️ Op eigen hok: een vlucht met twee gezichten
Het inkorven gebeurde met een dubbel gevoel. De weersverwachting was beroerd: buien boven Holland en België, zowel zaterdag als zondag. Toch leek er op vrijdagavond een kansje dat er zaterdagochtend gelost kon worden — en dat gebeurde ook.
Met een windje in de rug kwamen de duiven redelijk droog naar huis. Maar dat gold niet voor iedereen. Door de buien werd het achteraf een vlucht met grillige gaten.
De eerste tien duiven kwamen mooi achter elkaar binnen. Daarna vielen er steeds grotere gaten, met zelfs bijna een half uur tussen onze 18e en 19e duif. Dat is typisch jaarlingenweer: op vier duiven na hadden we alleen maar jaarlingen mee, en een beetje ervaring helpt op zo’n dag enorm. Niet voor niets zaten bij de eerste negen duiven in de afdeling maar liefst zeven oude duiven.
Toch hebben onze jaarlingen zich uitstekend verdedigd. In de club tegen 807 duiven vlogen we:
1e – 3e – 4e – 5e – 11e – 17e – …
Het aantal prijzen (16 van de 42) was wat aan de lage kant, maar de kop was sterk. Aan het einde van de dag misten we nog vier duiven.
⭐ “LARA” — een duivin met klasse
Tussen al dat wisselvallige geweld zit één duivin die zich blijft onderscheiden: LARA. Haar prestaties tot nu toe:
- Bierges — 9e / 1061
- Quievrain — 2e / 1106
- Niergnies — 4e / 1156
- Pont St Max — 25e / 1049
- Melun — 4e / 807
Er vliegen vast betere duiven rond, maar het zijn er geen honderden. Dit is een duivin die je seizoen kan dragen — constant, scherp en met karakter.