Wat een Week – Een Duivensportverslag vol Uitersten

Soms heb je van die weken waarin je jezelf afvraagt waarom je nog duiven houdt. En toch… juist zulke weken laten zien waarom deze sport je nooit loslaat. De afgelopen dagen waren er weer zo één: grillig, zwaar, verrassend en soms zelfs onbegrijpelijk. Een week van uitersten.

Dinsdag – De eerste overwatertraining: een mokerslag

De week begon met de eerste overwatertraining van de jongen. Voor ons is dat Zevenbergschenhoek, zo’n tien kilometer hemelsbreed. We weten uit ervaring dat dit niet altijd vlekkeloos verloopt, maar deze keer was het wel erg extreem.

Met 106 jongen in de manden konden we een tikje wel hebben. De eerste aankomsten gaven hoop: een ploeg van dertig, even later nog eens dertig. Over de helft, dat voelde goed.

Maar daarna viel het stil. En bleef het stil.

De duiven die nog kwamen, kwamen vaak gewond thuis. Ongeveer elke derde duif had schade. Na twee dagen stond de balans op tien zwaar gewonde duiven en zes achterblijvers. We hebben een ren leeggehaald en ingericht als hospitaal. Het hoort erbij, maar het blijft een bittere pil.

Zaterdag – Melun brengt eindelijk weer licht

Op zaterdag stond Melun op het programma. We hadden de hele ploeg weer mee:

• de 7 van Arras,

• de 20 van Châteauroux,

• plus 2 doffers die vorige week vrij hadden.

In totaal 29 duiven.

Het werd een vlotte vlucht, en eindelijk was daar weer eens LARA. Deze duivin won de eerste vijf vluchten telkens 1 op 100, zakte daarna drie weken weg, maar stond nu weer op. En hoe: 1e prijs in het rayon tegen 1204 duiven.

In de club (656 duiven) was het een sterke uitslag: 1e – 3e – 7e – 8e – 10e – 11e – 25e – 28e – 29e – 31e, in totaal 23 prijzen.

Opvallend: de 1e, 3e en 11e prijs kwamen van duiven die vorige week Arras hadden gevlogen. Dat zegt iets over frisheid en ritme.

Volgend weekend staan er opnieuw twee vluchten op het programma. Hoe we de ploeg gaan verdelen, bekijken we deze week.

Zondag – Een training die vragen oproept

Zondagochtend was het prachtig weer. De voorspellingen waren gunstig: minder wind, meer zon. Tijd om de jongen die schadevrij waren van dinsdag/woensdag opnieuw te trainen, dit keer iets voorbij Breda.

We hadden 90 jongen in de manden. Gelost om 10.40 uur.

Maar de aankomsten waren vreemd. De eerste duif kwam pas om 11.49 uur — veel te laat voor deze afstand. Na 23 minuten hadden we er vijf, daarna een ploegje van dertien… en toen was het weer gedaan.

De rest kwam letterlijk één voor één. Op het moment van schrijven staan we op 54 thuis, dus 36 te gaan.

Het opvallende: ze zien er allemaal uitstekend uit. Niet verknoeid, niet leeggevlogen. Maar het gaat zo wél hard, en de selectie wordt op deze manier bijna vanzelf gedaan.

Een week die je voelt tot in je vezels

Het was een week die alles in zich had:

• hoop en teleurstelling

• vorm en verval

• geluk en pech

• vreugde om een overwinning

• frustratie om onverklaarbare trainingsverlopen

Maar misschien is dat precies wat de duivensport zo uniek maakt. Je weet nooit wat je krijgt — en toch sta je elke dag weer klaar voor je ploeg.